De dokter schrijft het voor!

Prescription drugs. In het Nederlands noemen we dit gewoon voorgeschreven medicijnen. Het enge woord ‘drugs’ vervangen door het medisch verantwoorde ‘medicijn’.

In 2009 gingen er in Amerika meer mensen dood aan misbruik van voorgeschreven medicijnen dan aan auto ongelukken. En dit kwam niet doordat het verkeer veiliger is geworden! In 2011 noemde Obama de misbruik van voorgeschreven medicijnen een epidemie.

De sterfgevallen onder artiesten door voorgeschreven medicijnen vanaf 2000 is geen mild rijtje. Brittany Murphy stierf in 2009 op 32 jarige leeftijd aan een overdosis aan voorgeschreven pijnstillers, Heath Ledger was slechts 28 jaar toen hij stierf aan een dodelijke combinatie van pijnstillers, slaaptabletten en angstremmers. En wie we nog allemaal goed in ons geheugen hebben staan; bij Michael Jackson werd de propofol (injectie pijnstiller) fataal. Hij had op dat moment tevens diazepam (angstremmer) en midazolam (verdovingsmiddel) in zijn bloed.

In 2016 (Just, et al.) werd onderzoek gedaan naar de specifieke oorzaak van druggerelateerde sterfgevallen onder celebrities. In een periode van 1970 tot 2015 werden 220 celebrities geïdentificeerd die stierven aan drugsgebruik. Hun gemiddelde leeftijd was 38 jaar en 75% was man. Dit onderzoek laat zien dat de sterfgevallen door heroïne overdosis ongeveer gelijk blijft gedurende deze periode. Echter is er een significante stijging van bijna een verdubbeling van sterfgevallen door voorgeschreven medicijnen.

De meeste medicijnen waar mensen aan verslaafd raken of waar misbruik mee gemaakt wordt zijn pijnstillers, angstremmers en kalmeringsmiddelen (waaronder slaappillen). Wanneer er wordt gekeken naar waarom artiesten misbruik gaan maken van medicijnen dan zijn er twee mechanismen. De eerste is het motief van prestatie verbeteren (gewicht verliezen, pijn bestrijden, uithoudingsvermogen vergroten) en het tweede motief is het verslavingsmotief (stress verminderen, zelfvertrouwen vergroten, emoties afstompen).

Het probleem van medicijnen is dat er een afhankelijkheid ontstaat. Je creëert een afhankelijkheid van het product, waarbij vaak gewenning optreed en je een hogere dosis nodig gaat hebben voor hetzelfde resultaat. Anderzijds negeer je ook de oorzaak, waardoor je jezelf de kans om te ontwikkelen en te groeien ontneemt. Medicijnen zijn klachtgericht, niet oorzaakgericht. De oorzaak blijft in stand, alleen heb jij er minder last van. Stress blijft stress, ook al slik je betablokkers om de fysieke gevolgen niet te voelen. De pijnprikkel is er nog steeds alleen ontvangt je hersenen deze niet meer. En een pijnprikkel omdat je rug is versleten van het headbangen negeren door de pijn te dempen en intussen door headbangen maakt op de lange baan geen enkel mens gelukkig. Ook die oude rocker niet!

Ik geloof in het bio-psycho-sociaal model. Dit model stelt dat ons lichaam, onze geest en onze sociale omgeving met elkaar in interactie zijn. Als we problemen hebben in een gebied kan dat tot uiting komen in andere gebieden. Ze zijn in interactie en beïnvloeden elkaar. Stress komt bijv. tot uiting in vrienden afstoten en migraine. Als we medicijnen gaan gebruiken voor de gevolgen, gaan we dus voorbij aan de oorzaak. En waarom gaan we voorbij aan de oorzaak? Ik denk dat veel artiesten voorbij gaan aan de oorzaak omdat de oorzaak een psychische basis heeft en dat er een gebrek is aan professionele mentale begeleiding. De druk om te presteren. De angst dat succes weg valt. De angst dat we door slijtage niet meer kunnen dansen. De stress die je krijgt door herkent te worden op straat wordt minder met een angst remmend tabletje.

Medicijnen kunnen een tijdelijk hulpmiddel zijn om jezelf verder te helpen. Medicijnen kunnen sommige mensen met ernstige pijnklachten helpen om te functioneren. Maar daar heb ik het nu niet over. Ik heb het over mensen die hun pijngrens kosten wat kost op blijven zoeken omdat je de werkelijkheid niet onder ogen kunt zien. Artiesten die zowel stimulantia slikken om te focussen als slaappillen om in slaap te komen. Dat terwijl hun ritme door hun werk helemaal is verstoord. Angstremmers die te pas en te onpas worden geslikt en intussen weet je dat je niet meer kunt optreden zonder. Dat is een probleem. Medicijnen kunnen worden gebruikt. En medicijnen kunnen worden misbruikt. Artsen schrijven het je voor om te gebruiken, niet te misbruiken.

Ben jij medicijnen aan het gebruiken om te functioneren? Ga jij daarbij voorbij aan de werkelijkheid? Is tijdelijk een beetje langer dan tijdelijk geworden? Ben jij verschillende medicijnen aan het combineren? Je neemt jezelf niet serieus. Je wilt meer dan je lichaam kan. Je gaat voorbij aan de grenzen van je mentale veerkracht. Je wilt meer energie hebben dan het leven je geeft.

Ik zal niets bij je weg nemen. Ik wil met je gaan kijken naar wat je lichaam je vertelt. Luisteren naar dat wat zo vervelend is. Want als het zo vervelend veel aandacht vraagt, dat zal het je wel iets moeten vertellen. Je bent uitgeput en je stopt het weg. Ik niet. Jij bent uitgeput en dat mag er bij mij zijn. Jij hebt pijn en dat krijgt zijn erkenning. Jij bent bang en die angst kijken we samen aan. Je hebt zoveel verdriet en al dat verdriet mag bij mij gaan stromen. Je bent boos en die boosheid geven we een podium.

Maar geen afvlakken, geen afstompen, geen rem. Sorry lieve lieve artiest maar ik ben een psycholoog, geen psychiater. Het grote verschil? Ik ben geen arts. Ik geef geen pilletjes. Bij mij is er geen omweg. Je gaat er dwars doorheen! Aan mij kun je niet verslaafd raken. Hooguit verslaafd aan het leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.